que fermoso é San Simón.
San Simón, San Simón,
vivo o día a día en San Simón.
Alí onde as ondas veñen do mar,
alí onde bate o tempo na orilla,
aquí onde brilla o sol, que
maravilla,
aquí onde a brisa nos fai soñar.
San Simón, San Simón,
que fermoso é San Simón,
San Simón, San Simón,
vivo o día a día en San Simón.
Somos moitos, somos poucos,
pouco importa se somos felices e
estamos tolos
somos tantos, non somos tantos,
mais estamos eiquí e á vos e á
Illa vos canto.
San Simón, San Simón,
que fermoso é San Simón,
San Simón, San Simón,
vivo o día a día en San Simón.
Quizás no nos damos cuenta de cómo pasa el tiempo, quizás no
nos damos cuenta hasta que es tarde, o quizás no, no lo sé. Solo sé que hoy, de
campamento, como todo el verano, he conectado con emociones, con recuerdos, con
sensaciones, que me han catapultado al pasado y me han mostrado como pasa el
tiempo. Y es que quizás la verdadera magia de los campamentos es la de crear
este universo paralelo en el que todo discurre diferente, con otras
percepciones de la realidad, con el tiempo suspendiéndose, casi deteniéndose, y
todo viviéndose intensamente, mucho más intensamente, muy intensamente.
Quizás ahí reside esa magia
Que no las respuestas,
Pero a veces
En ese caos, en esa intensidad, en esas emociones,
Sí hallamos preguntas
Que no éramos capaces de formular
O por lo menos senderos que transitar.
No lo sé,
Lo que sí sé es que a lo largo de este verano, no sé si mal
que bien o bien que mal, he transitado por mil sensaciones y con frecuencia con
un exceso de desconexión de mí mismo. Me ha costado conectar, con los demás,
con mis emociones, conmigo mismo. Pero sí he podido tener mucho tiempo para
reflexionar sobre lo que en este tiempo presente que ahora mismo vivo sí quiero
y no quiero, sobre lo que sí necesito y no necesito, y sobre la vida con la que
quiero compartir mi camino y con quien no.
He conectado también con muchos niños, con poquitos, con las
disidencias, con los habitantes de los márgenes, con las voces bajitas, y he
encontrado conexsiones bonitas ahí, personitas a las que brindarles todas las
herramientas a las que mí me costó llegar con sudor, lágrimas y paciencia; y
mucho mucho trabajo. He conectado, pese a lo complicado que ha sido conectar,
he conectado,
Y también un poquito conmigo mismo,
He de decirlo,
Y ha estado bien.
Y hoy quería agradecer a través de este poema a toda esa
gente que me ha acompañado a lo largo de mi vida, a toda esa gente que me sigue
acompañando, a todas esas personas y amistades, cercanas o lejanas, próximas o
distantes, que me invitan siempre a soñar. A Clem, a Maite, a Silvia,
A Sara, a Sabela, a Laura,
A Ner(black), a Ana y Kosti de Murcia,
A Luis, a Mireia, a Alejandra,
Y a Lura, por supuesto que a Lura,
Por todo lo que me han brindado a lo largo de esta vida, a
lo largo de estos años, a lo largo de este tiempo,
Porque sin toda esa gente yo no sería quien soy, no habría
llegado a dónde estoy.
Y no tengo las respuestas casi para ninguna pregunta,
Pero sí sé que solo me quiero rodear de gente a la que puedo
cuidar, a la que se deja querer, que me permiten darles la mano e invitarles a
volar,
Igual que ellas
Me quieren a mí,
Porque la libertad
A fin de cuentas
Es una forma de abrazar, de proteger, de acariciar,
Y yo soy con ellas frágil y vulnerable y valiente y soñador
Y libre
Es como quiero y me quieren
Porque te quiero libre,
Es el tatuaje que llevo en la sonrisa de mi alma mientras me
pierdo en la inmensidad amarilla del mar.
-
Te quiero libre (y yo las quiero libres para
verlas volar)
-
01/09/26 14:18
A illa onde todo é posible, onde
todo pode suceder.
Aquí, entre as pedras aparecen
monstruos mitolóxicos como a Coca de Redondela ou lendas de piratas e corsarios
como vikingos e Francis Drake.
Temos un santo sen mans, que din
que lle romperon para atopar un tesouro
e falando de tesouros… entre nós
e a Praia de Cesantes podemos albiscar unha estatua do Capitán Nemo e dous
buzos á procura do Tesouro de Rande. Ingleses, holandeses, casteláns, franceses…
todos pelexando polas riquezas do novo mundo, todos pelexando na Batalla de Rande.
A solución para manter a formación defensiva? Unha longa cadea tendendo pontes
defensivos entre as dúas liñas de costa do estreito de Rande. Pontes, como a
ponte actual, como as pontes que se tenden entre a rapazada durante estes 8
días.
Cárcel, lazareto, abadía… San
Simón esconde máis de 1000 anos de historia. Sempre presente na vida das xentes
dos arredores. Presente como a música, como as cancións populares,
como as cantigas de amigo que
desde aquí cantaban Martín Códax e Mendinho,
cantando sempre na Illa, cantando
sempre ó Mar de Vigo.
Ondas do mar de Vigo…
Se vistes meu amigo…
Amigos son os que se crean
durante o camiño,
durante a viaxe,
durante a maxia de 8 días
convivindo con xente descoñecida ata que te decatas que non,
que non son descoñecidas,
que xa son as túas amigas
e que moi probablemente endexamáis
esquecerás.
Porque aquí, en San Simón todo
pode suceder
e na Illa o presente é indefinido
porque de campamentos así ten que ser.
Se existe unha palabra sociada ó verán para quenes traballamos neste sector do ocio e do tempo libre esa é CAMPAMENTOS. Así, con maiúsculas, para que léase claro e conciso, porque nesas 11 letras agóchanse moitos dos segredos dos que quero falar nesta publicación, segredos que quero amosar ós país, nais, titores, avós, avoas e demáis persoas achegadas da rapazada que cada verán vai de campamento.
Porque eu sei que cando os nosos cativos e cativas retornan de novo a casa tras unha quenda de campamento, voltan cun sorriso no rostro e unha chea de anécdotas, historias, aventuras e amizades. Pero tamén sei que moitos dos que estades lendo isto gustaríavos saber o por qué, saber un pouquiño máis sobre o cómo, para sentirvos máis perto dos e das peques da casa.
Imos comezar polo comezo, valga a redundancia.
Os campamentos son espazos de lecer, iso todos o sabemos, mais tamén son moitas outras cosas, cousas nas que quizáis non nos detemos a pensar ou non nos decatamos delas.
Os campamentos son espazos de crecemento, durante 5, 8 ou 10 días, os rapaces e rapazas achéganse a todo un universo novo: un mundo con normas de convivencia propias, con persoas moi diferentes unhas doutras, con actividades e xogos quizáis nunca coñecidos anteriormente. Sair da zona de confort da cativada fainos crecer, isto é indudable, pero tamén se pode fomentar de forma activa ese crecemento, esa autonomía.
Un bo campamento é aquel que non só divierte, senón que tamén amosa. Amosa valores, amosa novas formas de ver a vida e o mundo que nos rodea. Nun campamento os e as peques achéganse a espazos de participación cos que nunca tiveron contacto previamente. A Asamblea ou Escoita Activa, un espazo que ten lugar todos os días, é o lugar perfecto para isto. Alí os nenos e nenas non só comprenden que a súa voz é importante, incluso comprenden que teñen a capacidade de mudar as cousas, que participar, dialogar e chegar a consensos é unha potente ferramenta que lles permite construir un pouquiño máis un campamento no que sentirse a gusto, no que sentirse seguros, no que sentirse cómodos. Aprender a ser escoitados é unha potente ferramenta que dota de autonomía, autoconsciencia e responsabilidade ós nosos fillos e fillas, porque comprenden que a súas necesidades son importantes, que é preciso reflexionar sobre elas e que amosalas ós demáis realmente da froitos e permite chegar a sentirse mellor cos demais e consigo mesmos.
Cada día o equipo de monitorado esfórzase por estar pendente de todas e todos os peques do campamento, comprender qué sinten, por qué o sinten, cómo poden traballar esas emocións. Ensinarlles que a resolución de conflictos é importante e que non basta con pedir perdón, senón que hai que aprender a reparar o dano feito ós demais para poder chegar a perdoar e evitar facer dano no futuro.
Sei que cando falamos de campamentos todos pensamos nas actividades que farán os cativos e cativas, aínda que é clave e é importante para desfrutar do campamento, temos que comprender que isto non o é todo. O maior dos sorrisos non ven das actividades espectaculares, ven do bo facer das e dos monis, ven de todas esas horas de traballo que hai detrás, desas reunións interminables falando dos peques e das peques, de cómo están, de por qué Xoan está enfadado con María, de por qué Miguel chora despois das chamadas, de por qué a dor de barriga de Nadia en realidade nos fala da añoranza que sinte pola casa...
E é que en definitiva, detrás dun campa inolvidable realmente está o universo que se crea entre monis e rapazada.
Porque se o equipo de monis desfruta do seu traballo e está ben coidado, eles serán capaces de volcar tódala súa enerxía e máis nos peques e se as peques están ben entonces calqueira actividade, sexa a que sexa, pode convertirse na mellor actividade do mundo.
Porque a maxia dos campas é ese mundo que se crea, ese microcosmos no que vivimos todos e todas durante unha quenda, ese universo que tecemos entre adultos e menores e que nos interrelaciona a todos e todas.
Porque se os nosos fillos e fillas voltan a casa cun sorriso, historias, anécdotas, aventuras e amizades, entón é que o traballo estivo ben feito e que o equipo de monis logramos facer que, novamente, a palabra CAMPAMENTO poida escribirse con letras maiúsculas na memoria de todos nós.
E iso é, a fin de contas, o verán. A maxia dos campamentos.
